Je geduld wordt als moeder behoorlijk op de proef gesteld wanneer je kinderen ziek zijn. Al die extra emoties die daar bij komen kijken wanneer je een ouder bent, ineens begrijp je je eigen ouders, ineens wil je je eigen kinderen beschermen tegen alles wat ze kwaad kan doen en wil je ze het liefst 25 jaar opsluiten in hun eigen kamer.

Kots opruimen van mijn eigen kind? Geen probleem. Een spuitluier? Geen probleem. Snottebellen afvegen of zelf als afveeglap worden gebruikt? Geen probleem. Het hoort er allemaal bij en (ja hier is er weer ééntje), je doet het met liefde (en nog één).

Alleen is midden in de nacht wakker worden gemaakt door twee kinderen tegelijk, niet zo charmant. Ik wil zelf ook graag slapen en er overdag niet als een zombie bijlopen. Misschien wel een idee voor een spannende serie: Walking Dead Mom’s.

Drie dagen in de week gaan onze kids naar de kinderopvang. Met een eigen bedrijf, aan huis, is dat wel zo handig. Dat betekent toch drie dagen in de week werken. Dat betekent ook dat je een 40-urige werkweek in drie dagen moeten proppen. Ik houd wel van een uitdaging. Tot nu toe gaat het nog prima en heb ik geen klagen.

Afgelopen week echter, constateerde de huisarts krentenbaard bij onze dochter. Hoge koorts, allemaal bultjes, het leek wel of ze de mazzelen had of zo. De eczeem plek bij haar oor had ze helemaal opengekrabd en haar oorlel was drie keer zo groot als normaal en helemaal paars. Krentbaard dus. Met een recept voor een zalfje ben ik weer naar huis gestuurd.

Bij thuiskomst toch maar even opzoeken wat het nu precies is. Precies wat ik niet wilde ontdekken, ontdekte ik, uiterst besmettelijk. De bultjes worden blaasjes en het vocht dat daar uitkomt is uiterst besmettelijk. Als snel ontdekten wij dat onze zoon het ook had. Gelukkig geen koorts.

Toch maar even de kinderopvang gebeld of de kinderen de volgende dag mochten komen. Het werd opgezocht in het handboek en de kinderen mochten pas komen als de blaasjes waren uitgedroogd. Meestal duurt dat 48 uur nadat ze open zijn gegaan.

Dan is een eigen bedrijf aan huis een lust en een last. Ik hoef geen vrij te vragen of allerlei stunten uit te halen om oppas te regelen, maar ik weet ook zeker dat ik niet rustig kan werken met twee zieke kinderen thuis. De week begon voorspoedig om halverwege een noodlanding te maken die maar half half lukt. Afspraken moeten afgezegd en opdrachten worden uitgesteld.

We zijn nu een paar dagen verder. Het is weekend. De ziekte is bijna de deur uit. De kinderen zijn beter, maar nu zit C. met een keelontsteking op de bank ziek en zwak te wezen. Het hoort er allemaal bij zeggen ze. Het duurt ongeveer anderhalf jaar, voordat de kinderen niet meer zoveel meenemen naar huis van de kinderopvang, zeggen ze. Als moeder heb je het er allemaal voor over, zeggen ze.

Tot nu toe….? Hebben ze allemaal nog gelijk gehad, zeg ik.

Afgelopen zondag zijn wij naar Utrecht geweest. Het was weer de hoogste tijd voor en bezoek aan HJ. Veel te lang niet gezien, veel te lang niet bij hem geweest. Ik schaam me haast een beetje.

Het was weer een hele volksverhuizing. Zaterdagavond begon het al met klaarzetten van de nodige torentjes met voeding, flessen met water, bordjes, lepeltjes, slabbetjes. Daarnaast lag een briefje op tafel met alle andere dingen die we niet mogen vergeten.

Doordat de klok ook nog eens een uur vooruit ging hadden we het gevoel tijd te kort te komen. Na het bordje pap zijn we weer met het hele gezin naar boven getogen. Het liefst was ik weer mijn bed ingekropen met een warm bundeltje dochter of zoon naast me, maar het was ritueel was belangrijker.

Sinds kort gaan we met de kids onder de douche. Wat een ervaring. Hadden we veel eerder moeten doen. Een van ons zit in de douchebak met de handdouche in de aanslag en de ander geeft een kid aan. Ideaal. Al zittend word iedereen gedoucht. Komen wij moeders ook nog eens aan een stroompje water over ons lijf toe.

Na het doucheritueel de kinderen aankleden en uiteraard moeten we onszelf ook niet vergeten. Eigenlijk is het tijd voor een (kinder)dutje. Nu moet dat in de auto gebeuren. Geen probleem. Een tripje naar Utrecht duurt al gauw een uur. Precies wat ze nodig hebben.

Eerst gaat alles in de auto. De kinderwagen en de kinderstoelen hadden wij gisteren al ingeladen. Nu de rest. Nog even in ons hoofd het rijtje af: voeding, flessen, water, groentehap, luiers, doekjes, slabbetjes, reserve voeding, papfles, spenen, reserve kleding, speelgoed… volgens mij hebben we alles.

Utrecht here we come!

Dit weekend was het zover. Er moest weer eens wat gebeuren met de klok. Helaas, in dit deel van het jaar een uur vooruit. Een uur minder slaap. Als moeder van een tweeling slaap je bij tijd en wijle sowieso al weinig en dan nu nog een uur minder. Hellup!

C. was er van overtuigd dat het wel degelijk zou uitmaken. De klok een uur vooruit, dus de kinderen een uur later wakker. Maar ja, de nacht daarna gaat dat natuurlijk niet meer op. Hoe dat gewenningsproces gaat is afwachten.

Je hoopt natuurlijk altijd dat het goed gaat, dat je kinderen er snel aan wennen en jij weer rustig kunt doorslapen, zonder veel gehuil en gejammer.

Ik moet nog zien wat de zomertijd gaat brengen. De dagen worden langer. Het wordt wel een uur eerder licht en ’s avonds later donker. Dat vind ik helemaal geen probleem. Ik heb wat dat betreft liever de zomer dan de winter.

Voor de kinderen is het natuurlijk ook wennen. Wat zou er in die koppies omgaan: Hoezo al naar bed? Het is nog helemaal niet donker.

Ik dacht vroeger altijd dat ik heel laat mocht opblijven in de zomer, omdat het nog licht was als ik naar bed ging. Wat een rare gedachte was dat en eigenlijk ook weer niet. Eigenlijk heel logisch, voor een kind van een paar jaar oud.

Uit voorzorg heb ik toch maar een dikke deken voor het raam gehangen, om het licht buiten de babykamer te houden. Waarschijnlijk zijn meer rigoureuze maatregelen nodig.

En dan zit je te kijken. Als ik het beredruk heb wil ik meer tijd voor mezelf, maar lukt dat voor geen meter. Nu heb ik tijd voor mezelf en ineens weet ik niet wat ik moet doen. Het is ook nooit niet goed of het deugt niet (is dat een oud Twents gezegde?).

Dan maar even een blogje schrijven. Wel snel en kort, want ik bedenk dat ik nog wat moet doen voor zes uur.

Vanmiddag heb ik dus eindelijk sinds lange tijd een moment voor mezelf genomen. De zon scheen en het grote buiten, lees ons tuintje van 5 bij 3, lokte enorm.

In de schuur liggen al bijna een paar jaar een paar brokken speksteen op me te wachten. Hoog tijd om daar eens wat mee te doen. Een beeldje dat ik al een tijdje klaar had, heb ik op een sokkeltje gezet. Nu nog bedenken wat ik daarmee ga doen.

Daarna heb ik een tafeltje buiten neergezet, mijn gereedschap gepakt, een stuk speksteen en ben aan de slag gegaan. Ik hoefde nog net geen stof van mijn gereedschap te blazen, maar het is in de schuur toch wel smerig. Dus even een doek erover heen en ik kon beginnen.

Nu heb ik nooit iets in mijn hoofd om te maken. Ik kijk naar het stuk steen en laat in me opkomen wat ik erin zie. In dit het stuk steen dat ik nu voor me had, zag ik een snavel, een groot oog en een kop met een grote kuif. Met die kuif heb ik de speksteen koe bij de horens gevat.

Na een uur en heel wat stof verder, verdween de zon achter de huizen en begon het toch wel fris te worden in het grote buiten achter ons huis. Inmiddels komen de buurtkinderen ook weer thuis en het geschreeuw van een moeder tegen haar kinderen is weer begonnen. Gezellig een rijtjeswoning.

Ik ruim de boel op en veeg het stof van de tafel en mijn bril. Het wordt onderhand tijd om wat eten op het vuur te gooien. C. heeft hard gewerkt en komt zo thuis. Beurzen zijn ook niet altijd een pretje. Dat heeft zij weer, beetje lopen, beetje praten, hapje, drankje… Zwaar hoor! Eerst langs de kdv voor de kids en dan hoop ik aan tafel op een paar mooie verhalen en leads.

In de email werd mij ook gevraagd geen strakke kleding aan te doen in verband met striemen van riem of een of andere nauwsluitende spijkerbroek. Voor de verandering mocht ik dus op een doordeweekse dag heerlijk in gemakkelijke en loszittende kleding lopen. Tijdens mijn zwangerschap kon ik op het einde alleen nog maar een elastische fitnessbroek aan. Heerlijk was dat, zo een die je bijna tot onder je oksel kan optrekken.

Om 13.00 uur vertrok ik met de auto, in elastische fitness broek die nu bijna op mijn knieën hing (want vooral geen elastiekstreep over mijn buik, richting Amsterdam. Nu moet ik er ook bij zeggen, dat ik niet zo’n held ben om er alleen op uit te gaan. Voel me soms heel avontuurlijk, maar ga toch het liefst samen met iemand op stap. Wat dat betreft ben ik een echter ‘deler’ en deel mijn ervaring graag met een ander.

Nu ging ik er dus alleen op uit en dan ook nog naar Amsterdam en ook nog alleen in de auto en dan ook nog voor het grootste deel op de snelweg. Zenuwachtiger kun je mij van te voren bijna niet krijgen. Nu ik het achter de rug heb, denk ‘Watje, het ging toch allemaal goed!’

Het gaspedaal kon ik gelukkig vinden en ik wist ook dat 120 op de snelweg toch de meest normale snelheid is. Binnen een uur en een kwartier was ik op de plek van bestemming. Binnen twee minuten de auto geparkeerd en in nog minder tijd stond ik in de studio van de fotograaf.

Aan alle muren hingen foto’s. Schijnbaar een grote jongen die fotograaf. Er hing een portret van Jan Wolkers en Rutger Hauer en op zijn website had ik ook al een aantal BN´ers gezien. En nu mocht ik…

Marieta van Driel van Ouders van Nu ving mij op. Eerst even wat drinken en een kort gesprekje over de reden van meedoen: die buik met striemen, achtergelaten als lege hangzak met een navel die niet meer helemaal terug is geveerd. Even een korte omschrijving van mijn buik na 9 maanden lopen met een tweeling van 6,5 en 7 pond.

Toen de fotoshoot. ‘Ga maar op het krukje zitten’. Uiteraard zonder shirt. Had het gevoel dat ik met mijn hele ziel en zaligheid te kijk stond. Ik ben niet preuts maar wel onzeker als het op mijn lijf aan komt. ‘Draai maar even die kant op’. Ik hoef niet in de camera te kijken, want mijn hoofd komt er niet op. Lachen heeft dus ook geen zin, maar de grijns op mijn gezicht is toch enorm. ‘Draai nog een beetje, ja zo, mooi…!’ Toch ben ik wel trots op die buik met striemen die een beetje hangt en een navel heeft die niet is terug geveerd. De oorzaak veroorzaakt namelijk die enorme grijns op mijn kop: dochter- en zoonlief.

Het resultaat van deze fotoshoot verschijnt in één van de volgende nummers van Ouders van Nu. Natuurlijk laat ik je het eindresultaat hier ook zien en lezen.

Je hele leven ben je bezig met je lijf. Ben je niet te dik? Ben je niet te dun? Hoe zit het met je benen, je kuiten, je voeten, je armen, nek, hals… Alles aan je lijf moet zijn zoals je overal ziet. Zo hoort het: slank, zonder littekens, gaaf, melkwit, geen pukkels, vlekjes of wat dan ook. Nooit heb ik me tevreden gevoeld met hoe ik eruit zag. In mijn ogen was alles uit proporties: te groot, te breed, te dik, te kort. Dat veranderde eind 2010.

November 2010 was de maand dat mijn lijf voor mij perfect was. Alles klopte. Ik was niet te dik, te dun, alles was voor mij in proportie. Ik voelde me op en top vrouw. Wat een geweldig gevoel! Waarom heb ik me nooit eerder zo gevoeld? Fantastisch!

Zes en een halve maand heb ik me op en top, heppie de peppie, geweldig, fantastisch vrouw gevoeld. Geen wonder, want ik was zwanger. Ik was trots op mezelf. Trots op mijn lijf en vooral trots op mijn buik. Mooi rond en vol leven.

Na die zes en een halve maand, kwamen de striemen. Wat ik ook smeerde, niets hielp en de striemen werden alleen maar erger. Mijn hele buik zat er onder. En ik had een hele grote buik. Ik was teleurgesteld. Was ik maar eerder gaan smeren, dan was dit niet gebeurd. Geloofde ik dat nu echt? Op dat moment wel. Ik gaf mezelf de schuld. Dat dit toch echt kwam door een hele grote tweeling, wilde ik toen niet inzien. Het was onvermijdelijk. Helaas!

Acht maanden na de zwangerschap begin ik te wennen aan mijn buik. Nu heb ik nooit een platte buik gehad, maar nu is mijn buik ook nog eens uitgezakt. Mijn navel is zover uitgepuild dat deze niet meer ‘normaal’ is geworden. En die striemen? Die zitten er nog steeds.

Niet zo lang geleden las ik een oproep op Faceook. Het blad Ouders van Nu zocht naar vrouwen die mee willen werken aan de rubriek “Mijn Lijf”. Daarin laat je met een niets onthullende foto dat deel van je lijf zien met de sporen van je zwangerschap. En je mag vertellen hoe je ermee omgaat. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en heb gereageerd. Wat denk je? Aanstaande maandag ga ik naar Amsterdam voor de fotoshoot en een kort interview. Wie weet werkt het therapeutisch en meld ik me binnenkort aan voor een cursus buikdansen. Who knows!

Ik houd je in ieder geval op de hoogte van het verloop.

Als mijn moeder weer eens met een cliché uitspraak kwam riep ik steevast heel hard “Mam!” en het volgende cliché kwam er vervolgens achteraan. “Wacht maar tot je zo oud bent als ik” of deze “Ik wil jou wel eens zien als je 50 bent”. Deze is ook mooi “Wacht maar tot je zelf kinderen hebt”. Ik wilde er niet van weten en tegen beter weten in probeerde ik haar te overtuigen van mijn gelijk.

Het is gisteren alweer precies 8 maanden geleden. 8 maanden! Alle clichés zijn van toepassing. Echt waar. Wanneer je kinderen hebt, kom je er achter dat de clichés gewoon dagelijkse waarheid zijn. Het is dus 8 maanden geleden, dat Thom en Lara werden geboren.

Het was donderdag 14 juli 2011. Ik had al sinds de zaterdag daarvoor in het ziekenhuis gelegen. Met primen hebben ze geprobeerd de ontsluiting te bevorderen om de bevalling te kunnen inleiden. Natuurlijk ging het niet zoals ik wilde. Ik wilde een natuurlijke bevalling en ik kreeg een keizersnede. Lara heeft de hele zwangerschap in de startblokken gestaan om geboren te worden. Als eerste en met het hoofd naar beneden. Niets stond een natuurlijke bevalling in de weg. Wel iemand. Lara. Zij vond het nodig om rond dinsdag 12 juli 180 graden te draaien. Je gelooft het of niet, maar ik heb er niets van gemerkt, en dat met een tweeling.

Om een lang verhaal kort te maken (ook al een cliché). Op woensdag werd ik op de lijst gezet voor een semi-spoed keizersnede  en donderdag om 11.00 uur was ik aan de beurt. Om 11.37 werd Lara geboren en één minuut later Thom.

Laat de clichés maar komen. Die dag was en is de mooiste dag van mijn leven (cliché 1). Het moment dat ik ze zag, was ik verliefd op allebei (cliché 2). Ik kan me geen leven voorstellen waarin zij er niet zijn (cliché 3). De hele dag kan ik naar ze kijken (cliché 4).

De maanden daarna komen er nog clichés langs als: Geniet ervan nu ze nog klein zijn en Ze zijn zo groot. Ach, het is allemaal waar. Zuchtend denk ik aan de mooiste dag uit mijn leven en aan mijn moeder. Met een brok in mijn keel zeg ik tegen haar: “Mam, je had gelijk!”

Ik meng de letters tot woorden
En maak beelden op papier
Zo kan de lezer zien
Wat ik wil zeggen

Fietsend naar het station
‘k Word gedreven door je stem
Als ik kijk fiets je naast me
Ik wil weten waar je bent

In de trein zit ik te treuren
‘k Blader wazig in een boek
Niets kan mij gebeuren
Maar ik kan niet vinden wat ik zoek